http://benoenenzy.be/mette_marta/ Przygody w Polsce en-us Nucleus CMS v3.24 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://benoenenzy.be/mette_marta//nucleus/nucleus2.gif http://benoenenzy.be/mette_marta/ http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=639
In een boek van Georges Siménon staat geschreven:

Pour ne pas être seul ce soir.

Mijn vader, voor mijn moeder.

Ik ken de context niet. Ik wil ze ook niet kennen. Ik weet niet wat ik het mooist vind aan die zin.

Dat accent cinconflexe dat hij zo zwierig heeft getekend. De fout die hij maakte, dat hij seul schreef en niet seule. Dat hij in een Frans boek een Franse opdracht schreef.

Het meest ontnuchterende dat ik in mijn leven al ben tegengekomen is niet de oorlog in Irak, het zijn geen pelikanen vol olie, het is niet Bart De Wever die met een Vlaamse Vlag staat te zwaaien.

Het is:

Pour ne pas être seul ce soir.

En dat desondanks mijn ouders zijn gescheiden.

(Lang geleden. Ik ben daar niet echt droevig van.)]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=639 Mon, 7 Jun 2010 23:00:03 +0200 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=638
Maar woensdag bemerkte ik een scherper stukje aan één van tanden. Ik heb lang moeten zoeken voor ik doorhad hoe dat kwam, ik dacht misschien natuurlijke slijtage of erosie door teveel water te snel te drinken waardoor mijn hoektand, die sowieso al naar het vampierige nijgt, nog geprononceerder was geworden.

Na een kwartier bleek dat ik een hele hoek kies miste. Verontrustend dat die eraf gevallen is terwijl ik yoghurt aan het eten was.

Woensdag wordt er een stukje bijgemetst. Ik kijk daar niet naar uit, maar ik ben ook niet bang. Al moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat ik tot het zover is mijn tanden drie keer per dag poets in plaats van de obligate twee. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=638 Sun, 16 May 2010 19:39:43 +0200 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=637 een dierenkerkhof werd, een goed jaar geleden.

Ik verhuisde, dus de fauna verloor ik zowat uit het oog.

Maar dit verlengde weekend is mijn moeder aan de zee, in een van die huizen in Knokke die ingericht zijn zoals dure tijdschriftenpagina's. Ik let voor die tijd even op haar huis, de katten lijden aan morbide obesitas en zitten best niet te lang op hun honger. Wie weet zouden ze aan de zetel beginnen kauwen of aan de fruithouten slaapkamer van mijn overgrootouders.

En onlangs werd er bijna ingebroken.

Waarom het een goed idee leek om naar zo'n onveilig huis te komen met mijn macbook en mijn kredietkaart weet ik ook niet meer.

Hoe dan ook, ik ben er nu. En voor ik vanochtend aan mijn dag begon ging ik naar de colruyt. Er zijn enkel diepvriespizza's om te eten en twee avonden op rij is me dat te vet.

Lag er daar toch geen dode kikker op de weg. Een verdroogde flashback naar vorig jaar toen ik nog wilde verhuizen, maar niet verder leek te komen dan vastgoedsites bezoeken in het midden van de nacht, als het te laat is om makelaars te bellen. Hij kraakte in twee toen ik er per ongeluk met mijn achterwiel overreed, een heel vies geluid als je bedenkt dat het van een kikker komt, maar was het een loempia geweest, dan had het vast smakelijk geklonken.

Het hangt er dus allemaal vanaf. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=637 Fri, 14 May 2010 16:32:09 +0200 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=636
Het maakt mij niet uit of ze uit Wallonië of Vlaanderen komen.

Afgelopen maandag wist ik bij het wakkerworden meteen al dat het niet noodzakelijk zo is dat alles wat ik doe gedoemd is te mislukken.

Ik verdien niet zoveel geld deze dagen, omdat ik van mezelf dingen mag doen die ik wil proberen. Ik weet niet of dat wel verstandig is en elke ochtend opnieuw moet ik nadenken of ik goed bezig ben. Elke ochtend heb ik een douche nodig die de twijfel uit mijn hoofd spoelt, maar er blijft altijd een laatste restje achter dat zich 's nachts, als ik niet goed oplet, toch vermenigvuldigt tot existentiële angsten.

Soms wil ik wakkerworden en heel hard beginnen huilen. Ik geef daar nooit aan toe.

Afgelopen maandag werd ik wakker zonder twijfel. Eindelijk, dacht ik, maar toen kwam dinsdag.

Misschien ben ik daarom zo afwezig. Maar eigenlijk hoef ik daar geen reden voor te hebben.

Binnenkort schrijf ik nog eens een stukje over de trein. Daar ligt de inspiratie voor het graaien. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=636 Tue, 11 May 2010 22:05:39 +0200 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=635
Ik heb al zo vaak naar ER zitten kijken, me afvragend hoe het in het echt is, een operatie. De laatste aflevering werd onlangs uitgezonden, dus om nog eens in de ziekenhuisscenery te kunnen vertoeven zocht ik een fout aan mijn lijf, de chirurg die daarbij hoort en boekte ik haar op één april.

Ik heb toch een hekel aan aprilgrappen, en wie pas verdoofd is wordt van zo'n moppen sowieso gespaard.

Het was een goeie zet - ik heb van één april niet veel weet gehad - behalve dat ik moest overgeven en er niemand in de buurt was die me daar zo'n bakje voor te geven. Kotsen op ziekenhuislakens is écht iets voor mij, maar gelukkig was er net op tijd een verpleger met een nierbekken in de hand. Dat blijkt de correcte term voor kotsbakje te zijn. Je leert bij in een ziekenhuis.

Ook: dat ik niet kan plassen als ik met mijn voeten niet naar beneden zit. Geen fan van de bedpan, het zou een facebookgroep kunnen zijn, maar het was een onderdeel van mijn gênante één april. Gelukkig kwam alles goed toen mijn infuus eruit mocht en ik zo vrij al een vogel naar de wc kon wandelen. Of wankelen, your choice.
]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=635 Fri, 2 Apr 2010 21:06:59 +0200 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=634
Dus een beetje kalmer aan doen, ecologisch, is toch eigenlijk vooral compromissen zoeken. Ik verf toch mijn haar met iets waar ammoniak in zit. Die andere dingen zitten in doosjes die me te sjofel zijn om op mijn haar te smeren en er een half uur te laten zitten. Maar ’s avonds wanneer ik in de zetel zit is er maar één lampje aan. En mijn verwarming staat vaker uit dan aan. Dan trek ik sokken aan. Of nòg een paar.

Maar! Onlangs stopte ik met vlees eten. Ik vervang het door avocado’s en pinda’s uit verre landen, dus heilig ben ik niet – maar mijn moeder aarde heeft ineens een bijna letterlijke hap minder stof om over te gaan zeuren.
En ik mis het niet. Dat vind ik vreemd. Ik mis geen broodjes americain en ik mis ook geen balletjes in tomatensaus. Het enige dat ik af en toe een beetje mis is een stukje lamsvlees van een beestje dat zo jong was dat het nog wankel op zijn poten stond. Dat is erg lekker, maar dan ook weer minstens even gruwelijk.

Al wordt dat lam nu gewoon opgegeten door de klant die in mijn plaats naar de beenhouwer gegaan is.
]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=634 Thu, 11 Mar 2010 15:36:37 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=633
Op zo'n moment is een vertraging een familie-aangelegenheid. Het is bijna een grapje dat de wissels van mijn oudste broer verstoord zijn, er is een nieuw stukje land waardoor mijn treinreis snijdt, meer tijd om de krant te lezen - en dus ook de opiniestukken. Iedereen tevreden, of toch iedereen die Maartje Swillen heet.

Ergens tussen twee katernen van de krant vroeg het meisje tegenover me of deze trein wel zeker stopte waar ze zijn moest, ik stelde haar gerust met de glimlach die ik speciaal voor bange, beginnende treinreizigers reserveer. Ik weet nog hoe het was een lijn te nemen waarvan je niet zeker genoeg was om zomaar gerust te zitten wachten, ik weet ook nog hoe ik me vastkampte aan stations die onderweg voorbijzoeven en de borden die nooit echt leesbaar zijn, en hoe ik in een fractie van seconden zocht naar blauwe wegwijzers met daarop hopelijk de juiste plaatsnamen.

Ik ben nooit ergens verkeerd terechtgekomen, maar het visioen van een vreemd station, een ijskoud perron en uren oponthoud, het was in die tijd nooit ver weg.

Nooit ben ik sympathieker dan wanneer ik mensen geruststel op de trein.

Het was toch niet alleen zonneschijn en rozegeur en bootjes die nooit vergaan vanochtend. Ergens tussen Vilvoorde en Mechelen ligt een vieze, vuile sloot waarin een gans ondersteboven dreef. Het was niet meer dan een flits van dode vogel, maar wel van één die de lente niet gehaald heeft. Nu vriest het lijk vast vast in de laatste loodjes van deze verrekte lange winter. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=633 Mon, 8 Mar 2010 15:19:06 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=632
Ik zal nooit een bijna-doodervaring zien in iets dat er geen in. Ik ben zo niet. Misschien valt ooit de hemel op mijn hoofd. Misschien draait de zwaartekracht zich om en blijf ìk eeuwig vallen. Zolang dat niet gebeurt zal ik gewoon een levend mens zijn zonder reden om te klagen.

Maar toch, misschien zat er iemand niet op mijn trein die er wel had moeten zitten. Dat kan. En misschien zat ik dan op zijn, haar plaats. Dat kan ook. Maar verder maakt het, denk ik, niet veel uit. Zal mijn leven anders zijn omdat ik tegen het raam kon slapen donderdag?

Tussen Berchem en Leuven denkt een mens wat af. Tot het eindstation daar is, en de orde van de dag. Daarom hou ik van de trein. En ook door de vertragingen. Andermans ongeluk maakt me soms gelukkig - relativiteit in het station. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=632 Sun, 21 Feb 2010 23:36:52 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=631
Er is een aflevering van Friends waarin blijkt dat Chandler er eentje heeft, terwijl hij het toch nooit gebruikt. Ik zag mezelf ook wel zo worden, en alleen daarom moest ik bewijzen dat het ook anders kon. Dat ik wel drie keer per week de fiets op, de fiets af, de hometrainer op kon doen.

Ik dus tweehonderd euro kwijt. En drie weken later twee kilo en een paar uur van mijn tijd.

Er valt geld te verdienen in die sector. Ooit maak ik een businessplan waar ik steenrijk van zal worden op weinig tijd. Dat las ik ergens, dat iemand vond dat z'n twenties er waren om rijk te worden en de rest van z'n leven om ervan te genieten.

Dat lijkt me wel wat. Ook al weet ik dat het niet zal lukken, vandaag zal ik erin geloven. Dan merk ik minder dat de tijd me wéér voorbijsteekt in het zwembad waar ik zo vaak mag gaan zwemmen als ik wil, in ruil voor tweehonderd euro.

Het is iets van deze tijd, denk ik, veel willen en veel doen, maar toch niet zo ver geraken als ik tien jaar geleden gedacht had. Toen was het tweeduizend en waren we waar we nu zijn: in een jaar waarin iedereen het nieuwe decennium viert voor het begonnen is.

Zo komt alles terug, zoals de kou van de winter en de verwachting van de lente. En het daarbijhorende verlangen om af te vallen. Nieuw dit jaar is het fitnesscentrum, de tweehonderd euro die ik niet meer heb, de sportzak waar ik geen plaats voor heb.]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=631 Sun, 14 Feb 2010 12:16:21 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=629
Lighygiëne, heet dat. Ik heb de laatste tijd last van maagzuur en ontstoken slokdarmen en hele maaltijden die nog eens in mijn mond terechtkomen. Soms voel ik mij een koe en een mens gaat met zoiets al eens naar de dokter. Eén keer, twee keer. En daarna heb ik met glans een gastroscopie doorstaan bij een andere dokter. Die zei me dus dat ik het hoofdeind van mijn bed hoger moest zetten. Dat wil blijkbaar wel eens helpen.

(De binnenkant van mijn maag is met brille geslaagd.)

Ik verzweeg dat ik geen bed had. Tot voor kort was ik iemand die op een matras sliep op de grond. Slecht voor de rug, slecht voor de matras, slecht voor de maag, goed voor de portefeuille. Als freelancer moet je soms overwegingen maken.

Ik kocht toch maar een bed. Een nieuwe matras. Zette het hoofdeind van mijn bed hoger. Niet zomaar hoger. Onder de poten van mijn bed liggen, tussen twee planken, aan weerszij een Komrij tweeduizend en enige gedichten. Vind anders maar eens twee boeken die dik genoeg zijn.

Soms voel ik het water dat ik dronk stilletjes mijn lichaamstemperatuur aannemen. Het is fris, keert terug, is dan wat warmer, verdwijnt weer in de krochten van mijn maag, en als het dan nog eens naar boven kruipt is het netjes de 37° van mijn binnenkant. Er zit vast een wetenschappelijke mogelijkheid in mijn reflux.

Het wil wel eens helpen. Misschien heb ik de verkeerde schrijver genomen.

]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=629 Sun, 17 Jan 2010 22:12:20 +0100