Over die paus, daar valt een bibliotheek over te schrijven, eigenlijk, en geloof me maar als ik zeg dat ze daar allemaal heel hard hun best voor aan het doen zijn. Nu, de man is en blijft dood en dus zou het misschien interessanter zijn een boek te schrijven over de manier waarop er met zijn dood wordt omgegeaan. Dood is dood, denk ik soms, als ik een veld vol brandende kaarsen passeer. Maar ja, als elke kaars op zo'n brandend veld komt van een persoon die nu nog een beetje triestig is en die nieuwe Duitse paus maar een weirdo vindt, dan zijn er in Krakau heel veel mensen die nu nog een beetje droevig zijn. Want ze hebben niet allemaal geld voor een noveenkaars, natuurlijk, de droevige mensen. Ze moeten ook nog zakdoeken kopen tenslotte en zo nu en dan een bagel.

't Moet nogal iets geweest zijn toen de man vers gestorven was. Ik denk echt -echt- dat er toen mensen op straat lagen te huilen en dat daar dan zelfs de trams voor stoppen. Kan je nagaan, als zelfs de trams stoppen. En dat de Vistula zout proefde door het zout van al die tranen. Hoe zijn ze het toch ooit te boven gekomen.

En verder zijn ze allemaal zo trots op hun vijf dagen paasvakantie. Ga je naar huis voor het paasfeest? We hebben toch vijf dagen vakantie! Leg dan maar eens uit dat Pasen in BelgiŽ om chocolade en enkel chocolade draait, en dat we daar twee weken vakantie voor krijgen.