Ik had mezelf uiteindelijk nooit zien bloggen, laat staan andere blogs lezen. Ik doe beide nu, maar dat wil niet zeggen dat ik het nog steeds niet moeilijk heb met de aard van het medium. Algemeen leesbaar, dat weet ik van in het begin, daarom heet Xavier in het echt ook niet Xavier. En daarom schrijf ik nergens de naam van mijn leerkracht Russisch. Die leesbaarheid is net de hele pointe, terwijl uiteindelijk van alle mensen die op het internet zitten maar een nanofractie hier terechtkomt. Dus ik kan eigenlijk best schrijven hoe Xavier echt heet. Maar ik doe het niet.

En dat vind ik zo arrogant. Ervan uitgaan dat wat ik schrijf ook boeiend genoeg is om de mensen te laten terugkomen. Ik weet helemaal niet of dat waar is. 't Is ook niet zo boeiend wat ik meemaak. Er zitten hier duizenden buitenlandse studenten die de tijd die ik bloggend doorbreng, nuttiger en spannender weten te passeren. Maar ze bloggen niet, dus geen mens die het weet.

Enfin, en dan heb ik het ook moeilijk met de vergankelijkheid. Een boek, bijvoorbeeld, bewaart zichzelf wel in een doos op zolder. Wordt jaren later opgepakt, afgestoft en opnieuw gelezen. En gedateerd bevonden. En dus geschiedenis.

Dit wordt nooit geschiedenis. Op een moment ga ik naar huis, valt alles weer terug in zijn normale plooi en komt er hier geen kat meer. Er valt dan geen stof op een website, maar ze bewaart zichzelf ook minder lang. En dat vind ik zo jammer. Want net nog las ik de eerste alinea, heb ik hier en daar een woord toegevoegd. Al die moeite voor vergetelheid?

Nee dus. Ik schrijft mijn blog over. Dan kan ik zelf bepalen wie hem leest, later, als deze protoblog vergeten is. Xavier blijft wel Xavier, omdat ik vind dat die naam beter bij hem past. Maar voor de rest kan ik schrijven wat ik wil. En hier en daar nog wat veranderen. Voor een doos op zolder is geen moeite mij te veel.