Die eieren, dat bleek een avontuur. Nu ken ik onze buurtwinkel toch al een beetje, ik weet bijvoorbeeld het bier staan en het fruitsap, en ik ben ook vrij vertrouwd met de koekjesafdeling, omdat daar ooit eens drie Amerikaanse dames rondliepen die geen letter Pools spraken maar niet met lege handen bij hun kroost wilden aankomen, en dus elke verpakking nauwkeurig aan het ontleden waren. Ik kan wel vertalen, zei ik, en zo dankbaar heb ik Amerikanen nog nooit geweten. Ze vroegen onder andere welke Poolse chocolade het beste was, en daarop heb ik gezegd dat ik uit BelgiŽ kom en dat mijn normen voor chocolade te hoog liggen om in Polen over lekkere te kunnen spreken.

Ik word hier nog een echte patriot.

Maar nu, die eieren, die vond ik met de beste wil van de wereld niet, en na een paar keer de supermarkt rondgeslenterd te zijn bekeek bewaker A mij toch al argwanend. Bewaker A kent me wel want ik heb hem ooit eens gevraagd of een bepaalde soort bier Pools dan wel buitenlands was. Hij wist het niet maar ik weet nu wel dat bewaker A een lijfgeur heeft die helemaal Pools is.

Nu ja, ik was daarnet ook al in de winkel voor een brood, en ik had geen mandje bij, en zonder mandje, da's verdacht, want wie doet er nu boodschappen zonder mandje. Ik dan maar, om bewaker A niet te moeten passeren, de rayon van de koffie ingeslagen, waar bewaker B voor mij opdoemt en mij zo mogelijk nog viezer bekijkt. Ik heb de eerste de beste winkeldame aangeklampt en die wist mij de eieren wel te tonen, onder de haringfilets.

Dat ik daar niet zelf was opgekomen! Overigens bevatte pas het vierde doosje dat ik bekeek 6 hele eieren! Een mens zou voor minder naar de Tesco gaan.