Er is zoveel. Dat iks ochtends veel tijd heb en mijn werk doodgraag en altijd met de glimlach doe en s avonds rustig kan ontspannen.

Het is ook zo. Ik kan daar stukje na stukje aan wijden en iedereen zou jaloers zijn en ik zou daaraan denken terwijl ik met wapperende vlecht gezwind langs de Dijle loop en nog een beetje harder gaan.

Wat een donzig leventje.

Ja, ik heb heerlijk trage ochtenden, met koffie uit mijn french press van bodum en verse aardbeien op een brioche en de krant, maar het dampen van het kokend water roept mijn gillen van vorig jaar vaak bij me op die diepste wonde zit blijkbaar toch binnenin.

En van mijn werk kan ik geen nieuwe groene schoenen kopen, deze maand.

Niets menselijk is mij vreemd. Ik slaap doorgaans diep en zorgeloos en dan lig ik plots wakker.

Er is een reden waarom ik liever boeken lees dan internet. Het is oprechtere herkenning.