Meer dan een jaar geleden veranderde ik het paswoord van mijn mailbox. Nog steeds sla ik bij het inloggen eerst een hoofdletter G aan die ik vervolgens wegdoe. Zo fel is het paswoord dat ik vier, vijf jaar geleden bedacht ingesleten in mijn hersenen, dat mijn linkerpink en rechterwijsvinger automatisch gaan samenwerken.

Aan sommige dingen lijk je nooit te kunnen wennen.

Vier weken geleden morste ik hete lijm op de rug van mijn hand. De brandwonde die ik eraan overhield was compact maar diep - intussen ben ik mijn linkerhand gaan kennen als verbonden met een klein verbandje. 's Ochtends als ik een douche neem kijk ik naar de rauwe plek die al door roze litteken is omrand en kan ik me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het vel er daar ooit normaal heeft uitgezien. Alsof ik zo geboren ben.

Sommige dingen ben je zo gewoon.