Soms klampt er zich een druppel vocht vast aan mijn ooghoek. Soms is het zweet, soms een nauwelijks doordachte traan.

Doorheen deze feestdagen liep een fijne barst van gemis. Ik heb er zo nog gehad, op de meest willekeurige ochtenden de voorbije tijd kon ik opstaan en weten dat de hele dag wat grijzer wezen zal - wat was ik soms graag 's avonds eens thuis gaan eten en op café gaan met de vrienden, om de dag erna weer in dat paradijs gewekt te worden door mijn Stanley - gedegradeerd tot wekker bij gebrek aan telefoonsignaal.

Missen is maar menselijk, dat gaat in mijn hoofd net zo goed om weemoed, niet enkel om de fouten die we maken.

Maar waar ik in het begin van dit avontuur, toen ik nog verloren en geschoeiseld rondliep in deze stad en nauwelijks met mensen praten durfde, verwacht had dat heimwee me naar de keel zou grijpen tot ik stikken zou, vind ik die barst zo makkelijk te dragen dat ik er van de weersomstuit weer van ga glimlachen.

Op deze kerstdag ging ik naar het strand en het park en naar een fastfoodtent met één van de beste vrienden die ik hier de hele tijd wel maak, je weet niets van elkaar, deelt wat geheimen en dan gaat elks zijn eigen weg en dat is goed, fantastisch zelfs.

In België is het nog kerstdag, hier is het boxing day, een dag waarvoor ik niets anders heb gepland dan mijn ondergoed te wassen.

Dat moet ook gebeuren, beste mensen.