Zo, wij zijn tegenvoeters.

Je moet een stad leren kennen en dat deed ik ook, ik ging op stap door Sydney met een plannetje van maar de halve stad – de hele is te groot – en met mijn Lonely Planet. Die droeg ik onder mijn arm, want ik ben toch duidelijk toerist zo zomers uitgedost, met een rugzak bovendien en een laag zonnecrème. Ik wil geen huidkanker. Australiërs ook niet, maar tot morgen is het hier nog winter en dat nemen ze serieus. Ze dragen wetsuits die speciaal gemaakt zijn voor koud weer en jassen vanaf vier uur – terwijl het afkoelen pas om zeven uur begint, ik heb er gisteren wat op gelet.

Teenslippers! Dat genoegen heeft de Belgische zomer me dit jaar meer dan eens ontnomen. Ik weet nog goed dat het eens wel héél warm was en dat het dan begon te regenen, zo stond meteen het martelarenplein waar ik toen nog woonde onder water. Warm water bovendien en mijn teenslippers dreven weg, kijk, dat lot was het lot dat teenslippers deze zomers moesten verdragen in ons land en hier niet, hier draag ik ze en dan doe ik ze uit want ik het er een klein blaartje van, gelukkig heb ik pleisters mee van het klein gb’ke.

Ter zake. Ik vind eerlijkheid een schone deugd. Online hebben mensen die neiging niet bepaald. Alles is whopping fantastic of great of ook wel gewoon ontzettend leuk, en ik amuseer me wel, zo in mijn eentje Sydney doortrotten, dat ik dan zomaar doe, daar ben ik ongehoord trots op, vooral omdat ik niet verdwaalde of enkel maar een klein beetje in een hele moeilijke wijk, dat was echt mijn fout niet, want ze lag in die ene helft van Sydney waarvan ik geen echt plan had, alleen de Lonely Planet die al wat versleten lijkt (perfect) en dan lag ze ook nog op twee plannetjes, een stukje hier, een stukje daar.

Maar door die oneindige stroom van positieve, onmogelijke allemaal geheel oprechte berichten, voel ik me dwaas omdat ik soms besef dat ik mijn draai nog vinden moet in dit vreemde land – waar al het fruit uit Australië komt, trouwens.

Eerlijk is eerlijk dus, ik mis België wel, maar niet ondraaglijk veel, vooral niet toen ik me de herfst weer ging herinneren die leuk is, ja, maar enkel omdat er ineens een hele rits nieuwe schoenen zijn om te gaan dragen en zolang ik ze niet zelf aantrek lopen die niet weg. Dus al mijn heimwee(n) heb ik onder controle en ik heb ook een plan, volgende week ga ik zoete patatten oogsten in de buurt van Mareeba, dat ligt hoog, het is daar altijd dertig graden, prima, vind ik, want waar ik ga oogsten is ook een poel om in te zwemmen en ook zo’n paal met een koord om wild het water in te zwaaien. Ik stel mij schouders voor die uit de kom schieten, maar hé, ik heb een reisverzekering die me meer gekost heeft dan een maand huur in mijn voormalig flatje, dat mag wel wat renderen. Toch?

Als ik zeven dagen in het ziekenhuis lig mag er iemand me bezoeken.

Ik houd jullie op de hoogte hoor, zo’n toffe peer ben ik dan weer wel.