Natuurlijk lig ik wel eens wakker.

Er is iets met mijn oren aan de hand waardoor ik telkens mijn hart erin hoor drummen. Sinds ik bij een bedrijf werk dat Reliable Cancer Therapies heet, denk ik bij zulke dingen weleens aan solide tumoren, maar als die in mijn hoofd zitten zijn ze vast inoperabel, wat maakt dat ook de dokter er best geen weet van heeft.

Anders ligt die ook weer wakker.

De vraag of de mensen in AustraliŽ me wel tof zouden vinden schiet wel eens door mijn kloppend hoofd en dat ik erom wakker lig wil eerder zeggen dat ik af en toe bang ben van niet. Iemand zei me onlangs dat het eerder gezond is van zulke dingen wakker te liggen en zij kon het weten. Die nacht lag ik me af te vragen of ik tropische hitte wel zo leuk zou vinden als ik denk en of ik niet dodelijk allergisch ben voor kwallen en misschien kan ik helemaal niet surfen en gaan mijn oren helemaal naar de verdoemnis als ik diepzeeduik en wat doet een mens dan nog in AustraliŽ? Aboriginals kijken? Dat kan ik op wikipedia ook.

Blijkt dat dus allemaal gezond te zijn en vast ook onterecht, waardoor ik wakkerliggen an sich een geruststellen gegeven ben gaan vinden. Hť, denk ik dan, ik lig weer wakker, hoe gezond van me. Zoals de groene thee die ik dagelijk per liter drink sinds ik bij een bedrijf werk dat dingen doet tegen kanker (kanker die ik niet zal krijgen dus), of het halfuur dat ik tegenwoordig drie maal weeks langs de vaart ga draven.

De winter is een baarmoeder die in het begin een gezellige cocon vormt maar op het einde spant tot hij knapt. Dan wordt het lente. Zoals nu, vandaag, en om het helemaal gezond te maken lig ik straks een potje wakker.