Soms ben ik bang dat dit volwassen leven inhoudt dat er altijd meer van me zal wegglijden en dat ik dat zal missen.

Dat ik daardoor die ene vakantie in Zwitserland nog mis toen ik wandelen nochtans ook al stom vond en de grote vakantie bijna gedaan was en ik die alvast was gaan missen.

En dat het daardoor is dat ik vorige donderdag mis en maandagavond toen ik zo moe was en gisteren toen ik nochtans een slechts twijfelachtige Luigi neerzette en ook vanochtend toen ik dit stukje bedacht terwijl ik de heuvels van Brussel trotseerde.

Dat ik daardoor alles mis, altijd, ook al leek het toen niet zo leuk en was het dat vast niet. De wachtkamer van mijn intussen dode huisarts. Het bruine truitje met de kap en de ribbels. Die keer dat ik ruzie had met mijn buurmeisje en mijn broers me bijstonden. De gang van het eerste middelbaar waar je niet mocht lopen maar enkel stappen, en die keer dat ik mijn boek van Latijn toch niet vergeten bleek na de les maar toch nog een nota kreeg in mijn agenda - ik mis het eerste onrecht dat me ooit is aangedaan.

Die keer deze zomer toen ik een keelontsteking had en een hele dag in bed lag. Die keer dat ik 's nachts door cinemazalen dwaalde. Afrika. Polen.

Er komen toch steeds nieuwe dagen waarnaar ik melancholisch kan terugdenken? Die dag toen ik honderdvijftig kilometer per uur reed tussen Keetmanshoop en Ariamsvlei. Die avond toen ik onverwacht lang op café zat en er twee mannen met me flirtten. Gisteren toen mijn trein coupés had en ik aan Harry Potter moest denken en glimlachte ook al was ik daar te moe voor. Vanochtend toen mijn trein coupés had, weer, en ik moest denken aan gisteren toen ik moest denken aan Harry Potter en moest glimlachen.

Het is net zand, toch? Of ligt dat dan aan mij?

Ik kocht een pyjamabroek van Calvin Klein vandaag en een truitje daarbij om mooi te zijn als ik ga slapen. Daar kijk ik dan misschien weer wel naar uit, dat ik die pyjamabroek vanavond aan zal trekken en gezelligheid zal voelen, dat mijn leven eventjes een pagina zal worden uit Weekend Knack of de nieuwe catalogus van Ikea. Maar ik weet nu al dat ik de verwachting nog het meest van al zal missen, alle schemerlampjes en wollen sokken helemaal ten spijt.