Dus, NamibiŽ zoog zich aan me vast, als een soort bloedzuiger die ik niet had zien aankomen omdat ik voor echt ongedierte op mijn hoede was.

Wat moest ik daar plots mee? Ik wilde gewoon terugkomen en de draad weer oppikken en een leuke vakantie gehad hebben, zo eentje waarover je jaren later nog kan spreken. In plaats daarvan zat ik de hele tijd naar die draad te turen en vroeg ik me af hoe dat ook weer moest. Wist ik veel. Ik sprak erover met wat vriendinnen en zij zeiden me allemaal nuttige dingen, maar als ik dan thuiskwam lag die draad daar nog, onopgepikt, in plaats daarvan had ik in mijn handen de kaart van NamibiŽ, een schelp uit NamibiŽ, een reisgids, een bankbiljet, mijn paspoort met daarin de stempels van toen ik NamibiŽ binnenreed.

NamibiŽ is ver. Achtduizend kilometer. En ťťn meter zevenenzestig meer als ik uitgestrekt lig in mijn bed. Ga ik op mijn terras staan dan wordt het weer wat erger, kijk ik door het raam naar buiten dan ben ik ietsje dichterbij.

Het scheelt allemaal zo weinig, achtduizend kilometer is achtduizend kilometer. Zelfs als ik in de Ardennen ga staan en maar tot aan de grens van Angola meet, dan nog is NamibiŽ ontiegelijk ver.

Ik maakte daar ooit een grapje over. Hij zei: whatís the name. Dat is dingskes in het Engels. Ik zei dat ik zijn gedachten niet kon lezen als er achtduizend kilometer tussen zat. (Ik zat toen van west naar oost dus die honderdzevenenzestig centimeters waren geen issue.) Daar moest hij luid om lachen en toen wist ik het bijna zeker, ik moest toch terug naar NamibiŽ.

Ik zou de rest van de zomer en de nakende herfst en alle halflucide dromen over een terugkeer niet goed verdragen als het dromen zouden blijven. Aan enkel de utopie van mijn verbeelding heb ik niet genoeg.

Het duurde nog ettelijke etmalen eer ik een ticket had gekocht. Voor ik op confirm klikte keek ik naar mijn kredietkaart en draaide ik ze om en om en om en wreef ik talloze keren over het reliŽf van de lettertjes en vroeg ik me af of het wel ťcht een goed idee was. Ik wist het niet maar dat wil ook zeggen dat ik niet wel wist van niet en daarom klikte ik op confirm op de site van lufthansa.

Nu ik dan toch geboren ben wil ik liever zo leven dan anders.

Ik kijk uit naar de herfst. Het is dan lente in NamibiŽ.