Eerst moest ik een herhalingsinenting laten zetten tegen hepatitis A en B. In Afrika kom je dat blijkbaar al eens tegen, al dan niet terwijl je een band vervangt.

Goed, voor de rest van mijn leven kan ik geen hepatitis meer krijgen, of het moest C zijn, dat kan dan weer wel.

Toen kreeg ik dus een keelontsteking. Ik ben niet aan huisartsen, dus stelde ik mijn bezoek aanvankelijk uit, ik vind het ook een beetje onnozel om twee keer in twee weken naar een huisarts te gaan, eigenlijk. Maar goed, de rede overwon en ik meldde mij aan, zei A en kreeg amoxicilline, een gedegen medicijn tegen keelonstekingen, of toch vanaf de vierde dag.

Fors ontstoken, zei mijn huisarts nog. Die fors stelde me gerust want dat wilde toch zeggen dat ik me slecht mocht voelen en niet zomaar hypochondrisch aan het doen was zonder dat ik het wist.

Toen bleek ik allergisch aan penicilline. Dat uitte zich in een uitslag die overal zit, ook achter mijn oren en op mijn voetzolen, waar het niet gemakkelijk krabben is. Ik wist toen nog niet dat ik allergisch was voor penicilline want ik ben nooit ziek, los van die amoxicilline had ik nog nooit anitibiotica gekregen. Dus ik dacht: misschien heb ik voor mijn herhalingsinenting wel een hepatitis-achtige opgelopen die zich eerst manifesteert als een onschuldige keelonsteking en een vervelende, maar ongevaarlijke uitslag om dan mijn brein van binnenuit te laten rotten tot ik een hersenloos mens geworden ben die stemt voor de mooiste en eet wat ze kent van de reclames en op zaterdag naar discotheken gaan.

Afrika kan vieze dingen met je doen dus zat ik voor de derde keer in drie weken in de wachtkamer van mijn huisarts. Ik heb een sympathieke huisarts en in zijn wachtkamer stond die keer muziek van The Lion King op, dus ik zat er niet echt mee.

Ik kreeg nieuwe pilletjes waar ik hopelijk niet allergisch aan ben en daarmee is het leed alweer geleden.

En proberen niet te krabben, zei hij nog. Wat me toch aardig lukt, meestal, behalve als het jeukt.