Vandaag weer Russische les. Niet alleen is dat accent vreselijk om aan te horen, nee, we worden ook soms compleet genegeerd door leerkracht en studenten. Het begint al bij het binnenkomen. De studenten die eerst binnenkomen gaan niet naast ons zitten, en als er enkel plaatsen naast ons over zijn, verschijnt er een blik van wilde angst in de ogen van de laatstbinnengekomen studenten. 'Naast die vreemdelingen gaan zitten, brr'.

Bij het antwoorden worden we steevast overgeslagen, ze duidt zelf studenten aan, de prof, en de kant waar wij zitten is vaak een blinde vlek die enkel aan bod komt bij oefeningen waarvan we om een of andere reden de papieren niet hebben.

En dan hebben we op maandag ook nog vlak na Russisch Poolse les. Dat gekunstelde voorstellen is hier alleszins ook hetzelfde, maar mijn duo-partner was tamelijk sympathiek, dus dat viel mee.

En toen vroeg de leraar, wat ik van Pools eten vond. Ik zei, het bevalt me weinig, Belgische chocolade is veel beter en de frietjes ook.
Waarop de leraar, wat is er dan beter aan Belgische frietjes? En toen mijn antwoord, zeer chauvinistisch, wij Belgen hebben de gewoonte onze frietjes twee keer te bakken, dan zijn ze lekkerder. De blik op zijn gezicht was een van nooit geziene verbazing. Twee keer?!? Op het einde van de les, toen het ging over pierogi, en ik zei, ja, da's toch niks voor mij, antwoordde hij, gelukkig weten we nu hoe we frietjes moeten bakken.

Blij dat ik die mens ook eens iets kan leren.