Bang voor de tandarts ben ik niet echt. Meestal ga ik in haar stoel liggen en bejubelt zij de staat van mijn tanden, betaal ik haar daar een succulent hoog bedrag voor en kunnen we weer verder met ons leven, mijn tandarts en ik. Sympathieke vrouw, voor de rest, maar er zijn mensen die je maar beter niet te vaak ziet.

Maar woensdag bemerkte ik een scherper stukje aan één van tanden. Ik heb lang moeten zoeken voor ik doorhad hoe dat kwam, ik dacht misschien natuurlijke slijtage of erosie door teveel water te snel te drinken waardoor mijn hoektand, die sowieso al naar het vampierige nijgt, nog geprononceerder was geworden.

Na een kwartier bleek dat ik een hele hoek kies miste. Verontrustend dat die eraf gevallen is terwijl ik yoghurt aan het eten was.

Woensdag wordt er een stukje bijgemetst. Ik kijk daar niet naar uit, maar ik ben ook niet bang. Al moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat ik tot het zover is mijn tanden drie keer per dag poets in plaats van de obligate twee.