Jullie zijn waarschijnlijk vergeten dat deze wijk een dierenkerkhof werd, een goed jaar geleden.

Ik verhuisde, dus de fauna verloor ik zowat uit het oog.

Maar dit verlengde weekend is mijn moeder aan de zee, in een van die huizen in Knokke die ingericht zijn zoals dure tijdschriftenpagina's. Ik let voor die tijd even op haar huis, de katten lijden aan morbide obesitas en zitten best niet te lang op hun honger. Wie weet zouden ze aan de zetel beginnen kauwen of aan de fruithouten slaapkamer van mijn overgrootouders.

En onlangs werd er bijna ingebroken.

Waarom het een goed idee leek om naar zo'n onveilig huis te komen met mijn macbook en mijn kredietkaart weet ik ook niet meer.

Hoe dan ook, ik ben er nu. En voor ik vanochtend aan mijn dag begon ging ik naar de colruyt. Er zijn enkel diepvriespizza's om te eten en twee avonden op rij is me dat te vet.

Lag er daar toch geen dode kikker op de weg. Een verdroogde flashback naar vorig jaar toen ik nog wilde verhuizen, maar niet verder leek te komen dan vastgoedsites bezoeken in het midden van de nacht, als het te laat is om makelaars te bellen. Hij kraakte in twee toen ik er per ongeluk met mijn achterwiel overreed, een heel vies geluid als je bedenkt dat het van een kikker komt, maar was het een loempia geweest, dan had het vast smakelijk geklonken.

Het hangt er dus allemaal vanaf.