Ik werd geopereerd, gisteren. Een kleintje maar, maar toch.

Ik heb al zo vaak naar ER zitten kijken, me afvragend hoe het in het echt is, een operatie. De laatste aflevering werd onlangs uitgezonden, dus om nog eens in de ziekenhuisscenery te kunnen vertoeven zocht ik een fout aan mijn lijf, de chirurg die daarbij hoort en boekte ik haar op één april.

Ik heb toch een hekel aan aprilgrappen, en wie pas verdoofd is wordt van zo'n moppen sowieso gespaard.

Het was een goeie zet - ik heb van één april niet veel weet gehad - behalve dat ik moest overgeven en er niemand in de buurt was die me daar zo'n bakje voor te geven. Kotsen op ziekenhuislakens is écht iets voor mij, maar gelukkig was er net op tijd een verpleger met een nierbekken in de hand. Dat blijkt de correcte term voor kotsbakje te zijn. Je leert bij in een ziekenhuis.

Ook: dat ik niet kan plassen als ik met mijn voeten niet naar beneden zit. Geen fan van de bedpan, het zou een facebookgroep kunnen zijn, maar het was een onderdeel van mijn gênante één april. Gelukkig kwam alles goed toen mijn infuus eruit mocht en ik zo vrij al een vogel naar de wc kon wandelen. Of wankelen, your choice.