Mijn buren hebben de doos van hun gourmetstel buitengezet voor het oud papier morgen. Ik woon op het derde en ben te lui om nu nog mijn kranten naar beneden te sjouwen.

Ze lagen buiten in de regen, in de sneeuw, in de vrieskou, in de dooi.

De doos van het gourmetstel van mijn buren is nieuw - de hoekjes zijn nog hoekjes en de flap is nauwelijks gescheurd. Ik denk: zij deden vorig jaar fondue en wilden dit jaar wel wat nieuws leren kennen.

Gourmet kende ik al, maar ook mijn jaar stond bol van nieuwe dingen.

Ik werd zelfstandige op 1 januari. Ik kocht zo'n plooifiets waardoor ik nu n van die mensen ben die fietst tussen de pendelaars. (Maar niet in Leuven, in Leuven zou je zot zijn dat te doen) Ik haalde een rijbewijs nadat ik eerst nog een keertje buisde, om het af te leren. Ik zag een stuk Polen dat niet hip was, niet mooi en ook niet vriendelijk. Ik factureerde zelf mijn eigen loon. Ik had knallende ruzie met mijn ma, verving een autoband, had weer lang haar.

Mijn nagels waren vaak gelakt dit jaar.

Ik verhuisde, betaalde altijd keurig op tijd mijn huur, panikeerde toen ik tw keer mijn huur betaalde en mijn rekening plots laag stond. Ik kreeg een eindejaarspremie waar ik niet op rekenede. Ik kocht een bril en had prompt minder hoofdpijn - wat ik spaarde aan nurofen gaf ik uit aan Maalox - ik draaide er de laatste twee maanden hele hopen Maalox door.

Ik droeg mijn eigen kerstboom drie verdiepingen naar boven, solo. Ik verzwikte mijn enkel, viel plat op mijn buik op een overweg (krabbelde recht), verbrijzelde, gevoelsmatig dan, mijn staartbeen. Ik werd niet zat op mijn verjaardag.

De beste jaren hebben een lach, een traan, een onverwachte meevaller en altijd iets dat nog ontbreekt, zodat het jaar erna zwanger van verwachting kan beginnen.

Ik heb dat afsluiten en aanvangen altijd vreemd gevonden. Net zoals de bovenmenselijke neiging tot het slecht bakken van kleine stukjes vlees aan wat een feestdis zou moeten zijn.