Het leukste aan een pakje opendoen is die ene tel waarop het papier los is en het pakje nog niet zichtbaar. Alle levensvreugde die ik als kind ooit voor de dag legde kwam telkens weer samen in die ene tel, jaar na jaar na jaar. Ergens is dat verloren gegaan, maar een pakje opendoen blijft leuk.

Ooit kreeg ik een groot, lomp pak. Ik was vijf en daarom vertrouw ik mijn herinnering niet als ik denk te weten dat het in de brievenbus stak met een briefje van mijn vader bij. Misschien moet ik vragen aan mijn moeder of het ging zoals ik het nog weet, maar misschien is het leuker samen met mezelf te doen alsof het klopt. Ik werd vijf, kwam thuis van school, keek in de brievenbus, vond een groot lomp pak met een briefje van mijn vader bij, ging naar binnen, peuterde het open met in die ene tel alle vreugde van de wereld - alsof ik tegelijk genezen was van alle ziektes die een mens kan hebben, de lotto won en een bestseller geschreven had.

En tel was n groot lomp pak alles wat ik nodig had. Er zat een babar in van pluche wiens vestje ik kon uitdoen en zelfs zijn slagtanden waren zacht en aaibaar. Ik ben vergeten wat er in de brief stond, dus misschien heb ik die wel cht verzonnen.

Een pluchen babar is het laatste kadootje van mijn vader. Hij zit niet op facebook, dus misschien vergeet hij daarom al zeventien jaar op rij een pakje op te sturen. Het leuke aan 2009 is dat je zo'n dingen daarop kan gaan steken. Als ik niet even naar beneden scrol weet ik vaak ook niet wie ik moet feliciteren.

Zij die niet op facebook zitten hebben dus geen weet meer van verjaardagen en zenden geen babars meer uit. Een jammerlijke evolutie, maar misschien zou het vandaag de dag een plop geworden zijn en plop is toch maar een ontzettend lelijke kabouter, anders dan babar wiens slagtanden zelfs aaibaar waren.