Ik heb als kind een boek gelezen waarin een arm jongetje in de zoo een gratis pak frieten krijgt met een worst erbij en ook een cola. Dat vond ik toen zo mooi dat ik het zeker zeven, acht keer opnieuw gelezen heb, en telkens begon ik te huilen bij dat gratis pakje frieten in de zoo.

Het gebeurt niet vaak dat ik een krop ik de keel krijg van mijn eigen daden, maar vanmiddag wel.

Ik liep over de meir omdat ik roze accessoires nodig had voor een barbiefeestje straks. Ik ben gelukkig maar geboren in een land waarin zelfs mensen die niet eens zo erg goed hun boterham verdienen altijd wel geld over hebben voor een potje roze nagellak en roze handschoentjes. En waarin er ook voldoende winkels voorhanden zijn om mij en met mij alle anderen in die dwaze behoeften te voorzien.

En ik ben ook geboren in het land van enkele anderen, die een bordje van gekreukt karton maken met daarop ik heb honger en de hele dag op hun knien zitten op zoek naar genoeg kleingeld voor een broodje in te dure sandwichbars.
Misschien is het niet waar wat ze zeggen, moeten ze het allemaal afgeven aan een obscure organisatie die er valse diamanten voor namaakverlovingsringen die mannen kopen die arm zijn zonder dat hun vrouw het weet, waarna die ring stukgaat na een tijdje en daarmee meteen ook hun verloving. Je weet dat niet.

Maar met het licht op het barbiefeest vanavond, en eigenlijk altijd, zie ik hun bedoelingen wat rozer. Dat ze in de vroege voormiddag op de meir zitten impliceert voor mij alvast de afwezigheid van iets beters te doen hebben. Een job of een bijscholingscursus tot dakwerker of masseur aan de vdab - en een halve dag op je knien zitten is niemands hobby. En als zon mensen geld hadden voor eten zaten ze al lang binnen.

Ik geloof die mensen graag of toch voldoende om niet onbewogen te blijven voor hun vuile jas, hun wak kartonnetje en hun klef bekertje vol kopergeld. Meer dan dat kreeg de dakloze man in mijn straat nog niet, dus kwam mijn karma ook nog niet veel verder dan misschien wat mayonaise op zijn broodje.

Vanmiddag kocht ik twee muffins voor een dakloze man op de meir. Ik had nog kleingeld over na de aankoop van een potje roze nagellak en roze handschoentjes, genoeg voor twee muffins en een flesje spa. Ik stond lang te twijfelen over de keuze, voor soep was het nog niet voldoende winter buiten en hij zag er nog vies uit ook.

Lusten dakloze mensen alles? Moet dat? Lust je, als je arm bent, de facto witloofsoep en minestrone? Het zijn alvast niet mijn favorieten en ooit oogst ik wat ik gezaaid hebt, en dan oogst ik liever muffins.