Ooit was deze wijk de wereld zoals ik hem het beste kon bedenken. Er is een zandheuvel vlakbij de achteruitgang van de school die ik beklom onderweg naar huis. Dat voelde avontuurlijk aan en in gedachten was het een stuk AustraliŽ.

De appels van de appelboom moesten geschild voor appelmoes - of misschien waren het er wel die we kregen van iemand anders. In de late herfstzon met een salopet aan voelde dat als het werk op een Amerikaanse boerderij, zoals die te zien waren op, toen nog, tv2. En als ik naar school wandelde en BelgiŽ niet goed genoeg meer aanvoelde, maakte ik Oxford Street van de Jos De Haeslaan en London Road van mijn eigen straat, toevallig ook de enige Engelse woorden die ik tot geloofwaardige Britse straatnamen kon combineren. Op mijn tiende dan.

Zo was dit de hele wereld die ik nodig had.

Je raakt er wel op uitgekeken, natuurlijk. Vorige week kocht ik bijna een woonboot. Hij lag dichter bij het station dan mijn huidige matras en van het idee boot kan je heel veel landen maken, mits een andere motor zou ik vast tot in AustraliŽ geraken om daar een echte zandheuvel te beklimmen.

Hij was te wankel, dus nu zoek ik naar iets anders.