Ze stierven allemaal op donderdag. Ik vond het ook wel triest en zat een tijdje te kijken naar het online nieuws toen ik voor het eerst las Yasmine zomaar zelfmoord pleegde. En toen later op de avond Farah verstek gaf zei ik nog, wat een dag, tegen mijn zuster. En we dachten na over wie er nog kon sterven. Dat het Michael Jackson zou zijn was onverwacht, maar ook daar was ik hooguit verbouwereerd van, met misschien een verhoogd verlangen om Beat It nog eens op te zetten.

Uiteindelijk ben ik jonger dan elk van hen en had ik hun dood sowieso meegemaakt, volgens het ideale scenario. Het is achter de rug, misschien, zoals mijn gestorven grootouders die ik nooit gekend heb. Soms ben ik blij dat ik hen niet ooit nog moet verliezen. (Soms niet.)

Ik moest die avond pas huilen toen ik Greet recht zag staan. Toen dacht ik, laat desnoods de showbizz helemaal verdwijnen als dat maakt dat zij binnen afzienbare tijd naar buiten wandelt om in de zon te zitten. Tot Paris Hilton toe.

Gelukkig draait het leven niet om dat soort ruilen, ik verdien mijn brood met de showbizz en hun kommer.

Maar toch. We moeten allemaal de pijp uit, zingt Kommil Foo vaak op mijn achtergrond, maar Greet nog lange niet.