Onderweg naar de bushalte werd er een eekhoorn overreden. Ik was er niet bij toen dat gebeurde, maar te oordelen naar de nog rode kleur van het bloed aan zijn zij en zijn toch al stijve lijfje, zou ik zeggen dat hij een uurtje dood was, maar niet veel langer.

Ik ben er natuurlijk niet met mijn handen aangekomen, maar ik vond het te zielig om het beestje daar te laten liggen op een invalsweg naar onze wijk, waar hij platgereden zou worden en zijn darmen dan ook binnen de kortse keren mijn eetlust zouden vergallen zo vlak bij huis.

Dus zocht ik twee platte stenen of vond ik ze eigenlijk eerder toevallig. Die heb ik als pincet gebruikt om het lijk - onbeweeglijk door de rigor mortis van een eekhoorn - zachtjes in de berm te leggen. Daarna heb ik er een hunnenbed van gemaakt, alleen zijn pluimstaart piepte er nog onder uit maar die was ongeschonden, anders dan zijn gezicht vol bloed en de twee tanden die duidelijk nooit echt gepoetst zijn in zijn leven.

's Anderendaags was zijn graf alweer geschonden, vast een hond die niet beter weet dan dode eekhoorns maar met rust te laten.