Je moet tenslotte wat van de wereld zien terwijl je werkt. Mijn vorige job was behalve een fiasco ook een klantendienst Middle East/Eastern Europe (het verbaasde me elke dag dat niemand daar Middleasterneurope van wou maken), maar veel meer dan de Geldenaaksebaan en de speelplaats van mijn oude school heeft dat me niet bijgebracht.

Ik wil ook wel beginnen in Nieuw Zeeland en in Madagascar, maar de mensen die ik nodig heb voor mijn werk plegen eerder in Veurne te wonen of in Turnhout. Wellington laten ze integraal links liggen, en ik kan niet anders dan hen daarin te volgen.

Gisteren was ik in Veurne om daar te praten met het grootste verdriet dat ik ooit heb gezien. Om dat door te spoelen bestelde ik in de kebabzaak van Veurne een kleine kip kebab met cocktailsaus. Ik voelde meer voor frieten, maar verdwalen in Veurne had ik daar weer niet voor over.

Hoe dan ook is vet een goede remedie tegen andermans verdriet. Vrolijk word je er niet van, maar ik maak me liever zorgen om mijn lijn en de caloriën in mijn hand dan om het onheil achter ieder hoekje. Enfin, het was een vieze kip kebab, dus na een halfje heb ik het opgegeven. Onderweg naar huis sliep ik de slaap der pendelaars, met een krant onder mijn voeten en het volume op het allerstilst, nauwelijks hoorbaar in het echte leven maar altijd aangepast aan de dromen die ik krijg.

Vandaag was ik in Turnhout met wat tijdsdruk. Dus in plaats van te pendelen heb ik op café gewerkt. Bij een cafébaas die daarna mijn rekening op zich nam. Voor 't schoon van mijn ogen, denk ik, of omdat het ook niet alle dagen voorkomt dat iemand drie uur zijn taverne bezet met een laptop, gsm en dictafoon.

Tenslotte moet je de wereld leren kennen.