Zeiknat worden in de regen, het zou mijn hobby kunnen zijn. Net nog op de fiets. Heerlijk.

De buschaffeur die ik doorliet was ook zo sympathiek me te bedanken omdat ik op de stoep fietste om hem door te laten. Het was ook voor mijn eigen veiligheid, ik rij alweer een tijdje zonder voorlicht. Normaal draai ik daar mijn hand niet voor om, het stukje dat ik fiets op doordeweekse avonden is z verlicht dat er wel om de bandenlengte een lantaarn lijkt te staan, en enkel met Marktrock staan er agenten die een oogje in het zeil houden. Die 363 andere dagen ben je veilig zonder licht.

Behalve dan op inkzwarte nachten als deze in een smal stuk straat dat je moet delen met een bus. Dan rij ik liever op de stoep. Zwakker dan mij ga je geen weggebruiker vinden, misschien plooit mijn fiets wel dubbel rondom mij als ik val of aangereden word en heeft de brandweer uren nodig om me los te wringen.

In de krant zou staan:

De brandweer had uren nodig om het slachtoffer te bevrijden uit haar fiets. De chauffeur werd in shock naar het ziekenhuis gebracht. (Nog vr het slachtoffer, denkt de ironische journalist erbij, maar dat schrijft hij niet omdat hij zijn manieren liever houdt.)

Ei zo na was dat hoe jullie me morgen allemaal zouden hebben leren kennen. Nu ligt er enkel een plasje water op de vloer van mijn kamer. Nat ben je pas echt als je haren kranen zijn geworden.