Ik ben er nu eenmaal erg goed in een film te denken in mijn eigen leven. Of beter nog een serie. Ik heb de hoofdrol.

De mooie winter duurde natuurlijk maar één aflevering, en op het einde zie je me de krant uithalen met mijn schoenen aan. Dat is belangrijk, die schoenen, want ze zijn paars. Als ik dan toch op televisie kom, dan liever met m'n paarse schoenen aan. Die ochtend ben ik opgestaan om zes uur - echt gebeurd, zelfs, gisteren - en had ik meteen de juiste out-of-bed look.

Kijkers zien een lang shot van hoe ik naar een plekje sneeuw blijf staren, op net die plaats waar de sneeuw altijd hardnekkig lang blijft samenklitten. De krant bloklettert een oorlog vervandaan, en even later zoomt het beeld uit en zie je hoe ik naar binnen ga terwijl ik vast begin te lezen. En dan heb je de aftiteling, met een mooi liedje bij. Dat is het einde van de aflevering van de winter. De scenarioschrijvers bekijken nog of februari filmisch interessant wordt. Anders gaat het meteen naar de lente en zie je me m'n benen epileren in de trailers.

In de eerste aflevering konden de kijkers zien hoe ik ontroerd keek naar dat liedje dat eigenlijk ook een speech is. 'A president,' zegt hij, 'who chose the moon as our new frontier.' Maartje - die een pyjamabroek aanheeft waarop de héle wereld straks jaloers wordt - moet daarvan huilen, en op dat moment is ook de titel van de reeks verklaard. Maartje gaat voor de maan en huilt ook als ze de krant leest.

Van de goot naar de maan, zo heet de serie van mijn hoofdrol. Want in het begin van de allereerste aflevering kon iedereen zien hoe ik mijn enkel omsloeg in een goot en meteen bezorgd de hak van mijn paarse schoen bekeek. Een leitmotiv wordt dat, die paarse schoenen.