Ik ben erg goed in aperitiefhapjes en in desserts. Dus gisteren stond ik in de keuken met ook De Tijdloze erbij. Jeff Buckley passeerde met Hallelujah en als vanouds kreeg ik het koud. Het kan aan mijn blote voeten op de keukenvloer hebben gelegen of aan het feit dat ik even tevoren naar de Colruyt was gegaan om verse munt, door de vrieskou. Ik wist het niet meer, of ik tevoren ook al goosebumps had.

Ik probeer het even te beluisteren terwijl ik onomstotelijk warm heb - volgens mij ligt het niet aan of er al dan niet een deken in de buurt is, maar aan het trieste van de tekst of het eenzame van de instrumenten. Er zit me te veel misschien in, denk ik, en daar ga ik van rillen.

Kijk, het is 2009. Geniet ervan. Niet zomaar misschien.