Heel af en toe is er een goed doel dat niet anders kan dan mijn steun krijgen. Je hebt de klassiekers zoals elfelfelf die aan de deur wel iets krijgen en laatst was er ook een koppel mensen voor een vage vzw ten voordele van zieke kindjes die ik al mijn kleingeld, zeventig cent en n Poolse groszy, heb gegeven - de groszy hebben ze geweigerd, de rest incasseerden ze met de glimlach die ik goed ken, deur aan deur geld gaan inzamelen is gewoon enorm kut. Net zoals op de grote markt gaan staan, trouwens, als het vijf graden vriest.

Enfin, de originele dingen raken mij soms even hard als de Amerikaanse presidentsverkiezingen of de cover van De Morgen vanmorgen. Dat er een project wordt gelanceerd om je haren te laten knippen ten voordele van mensen, vrouwen die de hunne hebben verloren vind ik leuk, maar dat dat gebeurt op een moment dat mijn haar ongeloofelijk goed valt iedere morgen en glad is en blinkt en een beetje een rode schijn krijgt zoals de bladeren aan de bomen, daar kan ik op vloeken, want ik kn niet anders dan straks naar de kapper te gaan en twintig centimeter te laten innen - natuurlijk veel goedkoper dan zeventig cent, maar toch.

Maar goed, je zal maar kanker krijgen op een moment dat je haren net enorm goed vallen of zes weken voor je huwelijk als je een kleed aanmoet dat je niet helemaal gevuld meer krijgt en een sluier moet dragen om je kale hoofd te verbergen, niet omdat de traditie dat wil. Dat lijkt me dan weer veel vervelender, en dus ga ik vanavond met een glimlach een nieuwe look halen, zodat er iemand met kanker straks een pruik kan dagen met een rode schijn als de zon goed valt.

Ik vind dat schoon van mezelf. Zo egocentrisch ben ik ook weer wel.