Zo. Vijf augustus is het geworden eer ik wat op mijn oude ritme ben vervallen - te lang opblijven en dan ook te laat slapen, online werk zoeken en dan aanmodderen tot het tijd is om wat van de avond te maken. Tevoren had ik een kampkater te verwerken en sliep ik ook te lang, maar begon ik er een pak eerder aan, rond halftien in de zetel bij momenten, wat erg oud aanvoelt zo op je tweeŽntwintigste.

Het is toch mooi geweest zo met de zonneschijn hele dagen en dan 's nachts in een tent in een slaapzak op een hoop lucht. Buiten die keer dat ik buiten in slaap viel en wakker werd omdat het begon te dauwen, daar is een mens waarlijks voor gemaakt, denk ik, opstaan om kwart voor zeven om dan van twee broden boterhammen met choco te smeren en die aan hongerige kinders te voeden. Dat ging zo in oertijd en decennia daarna, enkel zonder choco en broden, al zal het toen een pak gemakkelijker geweest zijn een proper mes te vinden.

Het is gemakkelijk met de evidentie van een dagritme en de duidelijkheid van de inrichting van discountsupermarkten en af en toe een kinderlijke traan om weg te troosten.

De orde van de echte dag, ik heb er vandaag voor het eerst terug van genoten. Moeilijk gaat ook en ik houd een kindertraan in het achterhoofd die dat allemaal kan relativeren - heimween naar de toekomst is zo erg nog niet. Het is ieder jaar wel bijna vijf augustus voor ik dat opnieuw beseft heb.