Wij in België waren temidden van de regen écht vergeten hoe warm een weiland wel kan zijn. Als er bloedhete dagen kunnen zijn waarop niet één vlieg naast de vliegenvanger gonst en elke croque-monsieur goudbruin lukt en waarop zeven kinderen voor het eerst in hun leven pita eten, dan komt het vast allemaal goed.

Het vuil is losgeweekt in bad vanmiddag en de spierpijn ebt wel weg na een weekje kampkater. De patatjes namen terug bescheiden hoeveelheden aan. Tien dagen was ik een vierde van wie kookte op ons kamp en tien dagen was ik alleen dat. Pas maandag word ik weer werkzoekend, denk ik.

Heimween is de mooiste verspreking die ik hoorde dit jaar.