Ik was een tijdje geleden in een kerk om een vriendin te zien trouwen met een man die een andere god aanhangt - omdat hij ergens ver weg geboren is, niet omdat hij een lijstje van goden heeft genomen en degene heeft gekozen die hem het meest aanstond. Zo kies je anders wel een opleiding of een nieuwe kleur voor de woonkamer en me dunkt is zo'n god, als je er dan toch een wilt hebben, een pak belangrijker dan al de rest.

Ik doe niet aan godsdienst en dat maakt het allemaal een pak gemakkelijk - meestal, bij daglicht dan toch en doorgaans ook als het donker is. Ik vind het veel fijner om in het halfdonker negentien mensen over de vloer te hebben en daar kitscherige groene en rode en witte lampjes bij aan te doen en te denken dat het allemaal aan mij heeft gelegen en aan de vriendinnen die het pastaslaatje gemaakt hebben en aan Jef Colruyt die op een dag everyday besloot te goedkoopste te zijn. Stel dat je dan nog iemand moet bedanken die er toch niet bij is, zo kun je bezig blijven en het houdt sowieso al zelden op, de mallemolen van de volksmond.

Maar dat de blaren van de bomen achter mijn huis al een beetje dorrer worden, misschien was het allemaal een beetje grootser geweest als daar een bedoeling achter zat, meer dan zomer-herfst-winter-lente en de biologieles over fotosynthese. Het zijn natuurlijk maar bomen in misschien niet eens een groter geheel, maar u begrijpt me toch altijd zo probleemloos dat ik niet om woorden hoef verlegen te zitten.