Onlangs haalde ik op de parking van de Colruyt mijn vinger open aan mijn fiets. Hoe dat gebeurde weet ik niet, vast een onverwachte beweging van mijn kant. Plots was daar een linkerwijsvinger vol bloed en dacht ik: een prospectie dringt zich op. Dus ik stopte aan de rand van de stoep en haalde prompt mijn derde linkerteentje open. Netjes dat opperste topje vel eraf - waardoor ook ineens mijn derde linkerteentje vol bloed hing en bij verlenging ook het stukje linkervoet eronder.

Thuis deed ik er een doekje op met water, om het geronnen bloed dat zich onderweg naar huis had verzameld weg te vegen en eens te kijken wat daar net pijn deed. De vinger bleek meer bloed dan wondje maar de teen kromp in elkaar toen ik er over wreef. Het helpt niet, doekjes op wondjes waar verrassend veel bloed uit sijpelt, voor je het weet heb je een papieren zakdoekje vol bloed vast en is je teen helemaal kraaknet opeengekruld, buiten op dat ene punt waar hij nog bloedt en blijft bloeden.

De beste remedie was dat lapje vel dat er nog aan bungelde gewoon terug te leggen en overtuigd te doen alsof er niets gebeurd was. Het groeide er terug aan dacht ik gisteren maar vandaag is het eraf gevallen. Het wondje eronder is dicht en zelfs in mijn hakschoenen gaat dat prima. Zo is mijn teen vanzelf genezen, zonder ontsmettingsmiddel en met mijn eigen huid als pleister.