In humo staat een stukje, een half blad hoop en al, over een foto die niet eens zó mooi was dat-ie veertig jaar later, daar gaat het stukje over, herinnerd moet worden om de foto, maar wel om de zomer, want daar gaat het ook over, en omdat er net zo'n tekst bij paste die beschrijft hoe dat veertig jaar geleden net hetzelfde was, wachten.

Ik mag graag denken dat de mensen in 1968 ook niet wisten met welke grootse dingen ze bezig waren en dat er veertig jaar later wat toen onbeduidende foto's leken, bezongen zouden worden om waar ze voor staan, die foto's en de mensen erop die allemaal allang gestorven zijn. Misschien dat er over veertig jaar, als ik al dood ben dan of misschien nog leef, ook foto's in een blad gaan staan over de zomer van 2008, en dat er dan net zo'n meisje van 21 ontroerd in de zon zit, een boterham te eten, niet omdat ze honger heeft maar omdat ze wacht op iets waar ze zelf de vinger niet op kan leggen en de time being wil verkorten, door een boterham te eten en door humo te lezen of misschien de krant gewoon - wie weet is het een zaterdag en zit Zeno bij De Morgen.

Ik ben opgejaagd. Het is goed dat ik de humo kan vastnemen op de wc en daar kan lezen dat dat veertig jaar geleden nog zo was.