Onze kat heeft zeven vogeltjes verweesd. We hebben hier zo'n kitsch vogelhuisje dat er heel luxueus uitziet. Er trekt altijd wel een familie in. In de vastgoedbrochure voor vogels van hun soort staat vast niet bij dat je hier beter geen gezin kan stichten, vooral niet als je borelingen op de grond vallen zodra ze buiten komen.

De eerste baby'tjes dit seizoen werden opgevreten en dat vond ik niet eens zo erg, je zal maar een kat zijn en plots valt daar een hapje uit de hemel alsof het frietjes regent. Het was wl een zielig zicht, een hoofdje dat uit zijn bek bungelde en even later naar binnen werd gezogen. In Afrika, denk ik dan, doen ze dat met echte mensenkindjes die hun land hadden kunnen redden, en dan zie ik ook wel in hoe relatief de dood van zo'n vogeltje is.

Er zat een nieuwe familie in het huis en alle hoop zat in hun zeven eitjes die we toevallig ontdekten. Ik ben er de persoon niet naar de hele dag vertederd te luisteren naar het getsjirp dat die minis maken in hun vraag naar ongedierte. Ik vind dat vervelend als ik in de zon een boek wil lezen - de kippen zwijgen tenminste voor een handvol graan. Om maar te zeggen, met die vogels heb ik geen affiniteit.

Vanochtend kwam ik beneden na mijn douche en kon ik de kat niet missen die in het midden van de living, op de parket nota bene, een vogel aan het oppeuzelen was, met van die schrokkende geluiden en jaloers bekeken door de andere kat, die er nu ook de zetel niet voor uit wou komen. De kat heb ik naar buiten gedragen, hij hield halsstarrig vast aan zijn vangst. Geen bloed aan mijn vingers dus, maar de kop, afgebeten al, bleef liggen in een klein plasje.

Het is zover gekomen met de mensheid dat ik me eerst verschrikt afvroeg wat ik met die vlek ging aanvangen en pas toen aan het hoofd van de pappie dacht - een vogelhoofd daar in mijn woonkamer. Keukenrol loste het ergste op en het hoofd heb ik bij de moordenaar gelegd, eerlijk is eerlijk. De moeder van de vogels blijft wijselijk weg of is misschien wel al eerder opgegeten. De kat slaat immers zonder morren zijn lunch over vanmiddag.

Ik heb net het dak eraf gehaald en er zitten daar zeven halfkale dubbelgevouwen scharminkels in te happen met hun bek. Ik denk dat ik straks wormen ga zoeken die ik in stukjes zal snijden en met een pincet in hun mond zal proppen. Benieuwd of dat lukt, in de boeken die ik als kind las lukte het altijd, maar uiteindelijk gingen de vogeltjes toch dood omdat ze niet konden vliegen of net tegen het raam botsten in het tumult dat hun gefladder veroorzaakte.

Vakantie, 't is me wat.