Vandaag heeft de blik van de kat de uitdrukking ogen als schoteltjes een nieuwe dimensie gegeven. Dat ging zo.

Het midden van de woonkamer is een stuk huis waar ik weinig van kom te genieten. De kat placeert zich er tegenwoordig en in het passeren geef ik hem vaak een vriendschappelijke tik met mijn tenen - altijd blootvoets, ik - of dan graaf ik soms een beetje onder zijn vet. Soms vind ik een botsbal en doe ik daar een beetje vervelend mee, vanuit zijn perspectief dan. Vandaag ben ik gewoon ernaast gaan zitten, waarop hij zich genoeglijk vleide onder de wigwam van mijn opgetrokken benen. Een kwartier bleef ik stil, tot mijn achterste pijn deed en ik bedacht dat ik dringend maar eens mijn mp3-speler moet verversen.