Wist u dat, dat ik soms verdrietig ben? Om verschillende redenen - ondanks wat mijn positie als most enviable op facebook moge beweren ben ik ook maar een mens met naast pleziertjes ook wat grieven. Vanávond ben ik niet treurig, wie dat mocht denken, live hebt u daar namelijk geen zaken mee. Maar toch, soms kom ik er door een waas van tranen eens toe een draftje op te slaan op mijn server en op kille zomeravonden als deze - al is het bijna een koude zomernacht geworden - lees ik die dan na en denk ik, het zijn goede woorden en iets beters heb ik toch niet te vertellen vanavond.

Het ging over tranen die zó wonderlijk dik waren dat het aangenaam was ze naar beneden te voelen rollen en te horen hoe ze kapotspatten op de vloer en daar een minuscuul plasje vormden, ideaal voor kabouters om hun regenlaarsjes in te testen. En er vielen er een paar kapot op mijn knie en dat werden minitranen tot op mijn elleboog. En ik schreef dat ik snikte met het dédain van een filmster in een glanshoofdrol en hoewel ik eerlijk waar niet meer weet wat er toen mis was, klopte dat wel, dat theatrale. Dat maakt het vaak gemakkelijker, jezelf belachelijk vinden maakt alles relatief.

Het is stokoud en langvergeten verdriet dat u hier leest, no need om mij virtueel op te beuren.