Kijk het is juni dacht ik helemaal zonder leestekens toen ik vanochtend opstond en zag dat de zon erdoor was en dat er van regen of zo'n wolkendek geen sprake meer was. Ik stond op om acht uur en dat was wonderwel nog te vroeg om te herhalen wat ik voor mijn examen moest weten. Het is altijd meer het begin van de maand juni op de dag van je eerste examen dan pakweg op de eerste zelf, die ligt toch maar wat verloren tussen 31 mei en 2 juni - twee dagen waarop ik dit jaar respectievelijk niets en niets heb gedaan. Denk ik, het is ook allemaal zo blurry.

Het is altijd een beetje vrolijker een examen ingevuld te hebben dan er nog eentje te moeten maken, en dat ik morgen nog mondeling moet gaan bewijzen dat ik na vier jaar eindelijk in het Russisch iets kan vertellen doet daar niet veel aan af, dat kan ik ook wel zonder studeren en dus ga ik seffens zwemmen in openlucht. Maar eerst heb ik in onzedige kledij in de zon gelegen, ik moet over twintig dagen naar een trouw en het kleed - de jurk, zeg maar - dat ik daar ga aandoen heeft geen bandjes, dus is het de bedoeling dat ik ook geen bandjes aan lijk te hebben gewoon omdat ik in topjes van de WE in de zon pleeg te liggen.

Ingesmeerd met Poolse zonnecrème trouwens die ik bijna exact een jaar geleden heb gekocht in de rossman. Ik dacht mij terdege voor te bereiden op een examen door in de brandende zon een beetje naar mijn nota's te kijken, maar huidkanker hoefde ik daar niet van te krijgen. Op het einde van de middag was ik dus niet verbrand, maar mijn papieren waren wel onleesbaar geworden.

De tijd vliegt - dat zeggen oude mensen weleens om duidelijk te maken dat ze het choquerend vinden dat ze alweer 65 zijn geworden. Er zit een waaheid in en maar goed ook, de toekomst ziet er altijd nog een beetje beter uit van dichtbij dan van veraf, ook al omdat ik naar de oogarts moet. In de zéér nabije toekomst: aardbeiensmoothie maken, ik zie de blender al blinken.