Ik wandel door de oudemensenbuurt achter mijn huis. Mp3-ondersteund en mobiel bereikbaar, ondanks wat de voortuintjes, het behang en de kleren aan de wasdraad suggereren is het daar k 2008 geworden vijf maanden geleden. Komt een oude man op krukken voorbij. Hij zegt iets als ik al voorbij ben - door de vooruitgang in mijn oren heb ik dat niet helemaal verstaan. Ik vraag wat zegt u en kijk daarbij zo vriendelijk mogelijk, ik wil heus niet dat mensen denken dan ik hen een freak vind gewoon omdat ze tegen me gaan praten, of ik nu opgegroeid ben in het post-Dutroux-tijdperk of niet.

U bent een mooi meisje, zegt hij en hij glimlacht steels. Ik wist zelf niet wat ik moest zeggen, ik kon zo ook wel zien dat hij in de jaren '30, wat je toen noemde, knap was geweest, maar of daar een compliment in zit? Iemand bedanken is ook al veel tegenwoordig, hoop ik. En dat hij geestelijk gezond is.