E.R. kijken is bepaald geen pretje eigenlijk, ik weet niet of het aan de producers ligt of aan het leven in Chicago, maar de zwaarwichtigheid van dat alles is genoeg om gelukkig van te gaan slapen. Dan is er eens eentje zwanger, krijgt haar man kanker en wordt ze aangeklaagd.

En toch krijg je bijna zin in dat soort miserie, vooral dan omdat iedereen in zo'n serie net dat beetje meer lijkt te leven dan ik als ik opsta om halfelf en begin te studeren op een sukkeldrafje. Maar soms huil ik dan ook eens op de fiets en dan denk ik: 't is allemaal dat niet zonder soundtrack en als er geen crew achter je staat om je te zeggen wat je zeggen moet. Daar moet ik dan trouwens weer van glimlachen, zelfspot is mij ook niet vreemd.

Als iemand aan mij vraagt of het stopt met regenen binnenkort zeg ik dat ik dat niet weet, en niet eventually it has to, metaforisch voor het feit dat het allemaal wel goed komt. Mensen praten niet in metaforen en in dit leven kan het ook gaan gieten als je eigenlijk goedgezind was. Er is van mijn leven nog geen seizoen 14 uit waarin alles goedkomt. En als ik door de regen strompel is er niemand die verwonderd naar mij kijkt, met al die paraplu's. Mijn bleke broek wordt zwart vanonder en ik had ze pas gestreken.

Dat heb je met naar series kijken, het leven wordt peanuts. En toch. Het is vast gemakkelijker met een script, te weten dat je gaat trouwen met Dr. Kovac. Gelukkig blijft het spannend zo.