Aan alle mensen die niets beters te doen hebben dan een plaats in mijn dankwoord te craven: geen paniek - en excuses voor de belediging, ik heb dat zo clever geschreven dat iedereen die denkt dat hij iets voor mij betekend heeft zichzelf erin kan lézen ook al is dat niet de bedoeling.

Anyhooz, in verband met de zaterdagavond die ik hier een beetje aan het verprutsen ben voelde ik mij plots enorm schuldig tegenover de tienjarige populatie van dit land omdat die op dit uur tegen hun zin moeten gaan slapen, het is zaterdag voor iets. Ik hoef maar in mijn oude kamer te gaan zitten met het gordijn naar beneden om terug te zien, letterlijk aan de schijn van schemering, hoe rot dat was. Dus wou ik er alsnog iets van maken, maar verder dan mijn kamer opruimen ben ik niet gekomen. Tot overmaat van ramp is hier vandaag al gestofzuigd en moet ik mij beperken tot een aantal t-shirts opvouwen, twee kranten wegsteken en een rok weghangen.

Alle tienjarigen in België zijn vast jaloers, maar over elf jaar weten ze ook wel beter. Je kan op zaterdagavond beter je kamer niet wíllen opruimen. En ook dáár de relativiteit van inzien, trouwens. Volgende week beter, zou ik zeggen, maar dan is het blok en moet ik die schijn weer hooghouden. Tijd om af te studeren dus. Van de 240 studiepunten moet ik er nog 15 afleggen, als ik het laatste restje thesis meetel. Mensen die hulp nodig hebben en die verdienen weten mij dus wonen, zelf wil ik ook wel eens in een dankwoord staan.