Met enige tegenzin begon het tweede deel van het tweede semester van wat waarschijnlijk het laatste academiejaar aan de KUL wordt, wat mij betreft. In pyjama aanmodderen aan een masterproef is lang niet alles, maar het ontspant zo lekker een hele paasvakantie lang en bovendien zit je op het eind een pak verder. En onder de middag de krant lezen is zo vreselijk idyllisch.

Nu goed, ik dacht dat het ging beginnen, dat tweede stuk, en wel met een vak dat interessant zou kúnnen zijn, maar het helaas niet ís. En wel permanent geëvalueerd wordt, maar daarover hoor je mij niet klagen.

Het vak ging niet door omdat de prof ziek was. Dat werd ons gemeld door haarzelve, want ze was ook weer niet zo ziek dat ze niet in het gebouw was. Wie denkt dat ze haar zestien studenten niet in de kou liet zitten en dus even kwam zéggen dat ze geen les zou geven is fout, dat gebeurde bij middel van een toevallige ontmoeting.

Enfin, daar hoor je mij ook niet over klagen. [U leest het.] Want even voor de les verlangde ik naar een zweem van griep om thuis te kunnen blijven in een waas van tv-series op dvd's uit een ver land. Het draaide dan wel anders uit, uiteindelijk was de namiddag toch boeiender dan de geschiedenis van Slavische sisklanken - het huidige hoofdstuk - had kunnen bewerkstelligen, met een tochtje door de fnac en een drankje in namaakgemoedelijkheid met mijn medestudenten. Gemeenschappelijke grieven als in proffen met pijn aan hun goesting, zoals de Limburgse slavisten plegen te zeggen, creeëren vaak een waanidee dat wij zijn vrienden heet en waar ik niet achter sta, maar toch aan meedoe, omdat het gemakkelijker is, omdat het allemaal geen eikels zijn en omdat ik studentenvertegenwoordiger ben op de CC en donderdag pijnpunten mag gaan doorgeven. Je kan mensen vier jaar kennen en weten dat ik ze na de proclamatie enkel nog toevallig ga tegenkomen. [En je kan mensen véél korter kennen en ze toch al sympathieker vinden.]

De laatste rechte lijn is traag begonnen. Enfin, dat hij recht wordt is maar te hopen. Morgen naar mijn promotor, als die zijn fiat geeft zit ik gebeiteld.