t Is wijvenweek in blogland Vlaanderen en u zal het geweten hebben, ik ben er ook een en ik zeg niet nee tegen voorverpakte inspiratie waar ik toch mijn ding mee kan doen. Alsof ik toch nog lkkere soep kan maken van het goedje in unoxblikken. Overigens is die hele wijvenweek er gekomen omdat er tijdens de hele blogverkiezingheisa gewag werd gemaakt van de term wijvenblogs, iets dat zo denigrerend werd ervaren dat hier en daar sputterende geluiden opstegen, die samen besloten de mannen in dit enggeestige, virtuele land een koekje van vooral niet hun eigen deeg te laten eten. Ik doe mee.

Vandaag gaat in alle vrouwelijkheid over mijn wijflijf, en laat ons wel wezen en eerlijk, ik ben een vrouw en dus vind ik mijn armen te blubberig, mijn benen te veel op een appelsien lijken en vind ik bovendien mijn tenen heel erg lelijk. Das objectief vastgesteld door een orthopedist en alles, maar goed, die man moet geen sandalen aan in de zomer en ik wel. Om dat euvel te verhelpen, het totaalpakket, niet de tenen, ben ik een tijdje geleden beginnen lopen, maar niet met Evy Gruyaert, want zoals elk wijf heb ik soms een beetje de pest aan andere wijven. Dat klinkt respectloos en dat was ook zo bedoeld, de vrouwen waar ik cht respect voor heb vallen namelijk niet onder wijf.

Tijdens dat lopen, also, kom ik op een bepaald moment een ongeloofelijk steile helling tegen die nergens naartoe leidt, maar die ik toch traag maar zeker beklim, omdat dat vast ongeloofelijk goed is voor de strakheid van mijn kont. Vervolgens hobbel ik opnieuw naar beneden, waardoor er vast weer ergens een andere spiergroep bevoordeeld wordt.

Ik ga ook zwemmmen, elke week 80 baantjes zelfs, en wat ik nu ga schrijven mag u vergeten zodra de wijvenweek gedaan is. Als ik de uitputtingsslag het zwembad verlaat, zijn mijn borsten een cupmaat kleiner, of zien ze er toch zo uit. Wie mijn boezem kent weet dat ze daar trouwens niet onzichtbaar van worden. Helaas is het effect altijd van ongeloofelijk korte duur, al ben ik al bij al wel tevreden met dat deel wijf aan mij, het trekt hier en daar wat ogen naar me toe en met een beetje geluk komen die dan bij mijn eigen irissen terecht en daar zit een mooie bruine vlek in rechtsvanboven. Of linksvanboven, in je eigen ogen kijken is zo vreselijk narcistisch.

Dat heb je dan, en als dit een wijvenblog zou zijn stonden hier elke dag stukjes waarin ik klaag over de knobbels die mijn jeugd op mijn knien heeft verzameld en het litteken dat ik heb omdat ik over een stukje omheining ben geklommen op een dag tijdens de aanloop naar de zomervakantie. Ik zou zeuren over hoe vreselijk moeilijk het is een bh te vinden die past en mooi is n betaalbaar, en hoe oneerlijk het is dat er lingeriemerken zijn die in halve maten doen voor optimaal pascomfort, maar daar na de C mee stoppen, omdat het, en mind you, hier word ik even cynisch, inderdaad zo is dat pascomfort belangrijk is voor mensen met kleine borsten.

Maar dat doe ik niet, omdat ik ten eerste blij ben met dat litteken en uiteindelijk ook wel bh's vind die passen, maar vooral ten tweede omdat daar buiten een mooi omlijnd concept zelden iets inzit dat het lezen waard is. Voor de rest koester ik de illusie dat ik voor jullie nog steeds niet op foto ben verschenen en dat wie hier komt dat doet om de woorden die ik kies en niet om de gedachte aan de borsten die ik niet gekozen heb.

Morgen een nieuwe wijvendag. Siddert ende beeft!