Ik was vanavond bij Sarah en Lisa, die geen weblog hebben en waarnaar ik dus ook niet kan linken, maar die popelen naar een vermelding sinds ze mij de eerste nacht van dit jaar te slapen legden in hun huis. Met een chocolaadje op mijn kussen. Ze wonen op een eindje fiets hiervandaan en dat deed ik vandaag zonder handschoenen, en - wat belangrijk is - zonder winters verkleumde vingertoppen.

Ik legde dat uit, dat het een ander soort kou is geworden. 'Het is de kou van de lente,' zei ik, en dat vond ik mooi gezegd, omdat het woord lente nu eenmaal vrolijke connotaties oproept, eerder dan woorden als september of hongersnood.

Dat er geen seizoenen meer zijn vind ik prima in februari, als ik kan gaan joggen zonder kou te hebben in een vroegtijdig soort lente. In september, als de herfst begint met een regenoffensief en zo van de zomer toekomstmuziek maakt, is dat allemaal anders. Voorlopig echter is het goed zo, de lucht.