Ik was tomaten aan het ontvellen toen ik bedacht dat ik de kippen weer moet opsluiten, het terras van hun gevoeg moet ontdoen en dat allemaal gemeen achter hun rug, gaan slapen in volle vrijheid en wakker worden in het mini-concentratiekamp dat ze al vergeten waren. Later op de avond sneed ik worteltjes en paprika in blokjes en kreeg al zin in het kamp, alwaar ik tien dagen lang kilo's worteltjes in blokjes ga snijden - en daar ook voor ga betalen, want nergens snij ik liever wortels.

Ik bakte gehakt, at een stukje rauw en proefde hoe ik dat vroeger ook vaak deed, zo lekker een ongebakken balletje voor in de soep naar binnen werken. En ik bedacht dat ik dat niet vies hoef te vinden, want als je dat rauw gehakt in een klein potje doet in plaats van in een geruit papiertje heb je americain, ideaal beleg, behalve als je zwanger bent.

Je kan je buren beter te vriend houden, want in tegenstelling tot mij hebben zij wel tomatenpuree. En vakkundig begeleid zag ik een allereerste kaassaus lukken zonder klontertjes. Het was niet mijn allereerste kaassaus, want die was wel geklonterd.

Een halfuurtje later was de allereerste zelfgemaakte lasagne van mijn leven een onverhoopt succes.