Gaan lopen om terug uit te komen waar je bent begonnen louter om de ervaring van het lopen, ik heb er nooit wat in gezien. Een wandeling, dat snap ik nog, da's ontspannend en je hoeft niet de prop speeksel in je keel pijnlijk weg te slikken, keer op keer op keer. Maar in dit kader is het wel een erg goeie methode, en de tien goede redenen om nu te beginnen lopen in Runner's World zijn allemaal erg plausibel. Dus heb ik sportschoenen gekocht en ze al getest, ook al is de cover van hetzelfde tijdschrift tamelijk zorgwekkend. Er staan dingen op van juiste loopschoenen, iets waar ik niet op gelet heb, een hartslagmeter, iets waar ik niet aan gedacht heb, en blessures, iets waar ik me zorgen over maak nu mijn rechterbeen een beetje moeilijk doet vanavond.

De minuten die voorbij kruipen en het saaie van het lopen, het feit dat je nergens raakt en dat iedere voorbijganger wel moet doorhebben dat ik eigenlijk maar doe alsof ik aan het lopen ben, ik had verwacht dat ik er toch iets aan ging vinden eens ik bezig was. Niet dus. Ik denk nog steeds de hele tijd dat het een zonderling soort bezigheid is. De hele tijd, that is.

Maar kijk, vandaag, de derde keer lopen, was er toch al een soort gewenning, toen ik de laatste keer drie minuten volgens het schema voor absolute beginners aan het verbijten was heb ik me twee minuten lang ingehouden voor ik keek hoe lang ik nog verder moest verbijten. Ik weet niet eens of dat zielig is of bewonderenswaardig, want stiekem wou ik eigenlijk al de hele tijd kijken. Het is vermoeiend sporten.