Ik heb vandaag mijn laatste stukje inspiratie gebruikt in mijn thesis. Ik zit heus wel aan een heleboel lettertekens, maar 't is verre van genoeg, en ik hoop maar dat ik niet elke avond een kwartier voor mijn admin area moet zitten staren, voortaan, om dan te beseffen dat mijn laatste alinea ook meteen het laatste schrijven van de dag was.

Dat academisch denken, dat alles ergens vandaan moet komen en met voetnoten verklaard en geplaatst in een boek van een mens met meer verstand dan ik, dat dringt door tot overal, soms denk ik een voetnoot bij dingen die ik zeg, en ik wou net nog tussen haakjes uitleggen waarover mijn thesis gaat, en eerlijk is eerlijk, dat interesseert niemand, dus vermeld ik het niet meer, want ondanks het feit dat ik elke avond moet zitten knijpen vind ik het reuze-interessant.

Ik ben als een koe zonder melk die toch moet geven. De boer, wanhopig, kijkt naar de druppelende uier en hoopt maar dat zijn emmer volraakt. Of ik ben een tube tandpasta waar onderaan nog een kwakje inzit, het laatste restje sap in een appelsien, tussen de achterste vliesjes. Gaat altijd verloren.

Vijf druppels melk, het einde van de tandpasta, het laatste restje sap, da's mijn thesis. Ik hoop maar dat ik een glas volkrijg, ik heb een dorstige promotor.