Een stokje, maar in de titel klinkt dat nogal onnozel. Met alle respect voor alle mensen die dat wel in hun titel zetten, een stukje fabel van Lafontaine is een keer iets anders.

Monsieur le corbeau, sur un arbre perché, avait dans son bec un fromage.
Monsieu le renard, par...


Dat had ik onthouden uit de Franse les vijf jaar geleden. Het is dit, zo blijkt:

Maître Corbeau, sur un arbre perché,
Tenait en son bec un fromage.
Maître Renard, par l'odeur alléché,


Tot zover Lafontaine en zijn fabel, er zit een wijze levensles in. Voor de duidelijkheid, de raaf zit op een tak. Een stok. Ik heb er trouwens nog een ander liggen, maar daar ben ik nog over aan het nadenken.

Het stokje draait er zoals alle stokjes rond om informatie los te weken die ik normaal niet vrijgeef, onder het motto van, je schrijft zo goed. Ik heb u wel door, unexpected, maar om te oefenen voor het nieuwe jaar vol nieuwe toegeeflijkheid loop ik er met open ogen in. Het getal drie kent een centrale positie, en daar wijk ik vanaf. Ooit hadden we een kat met drie poten, ze werd vergiftigd door de buurvrouw die ook voor zijn handicap verantwoordelijk is. Drie staat voor mij gelijk met tragiek. Arme Rits.

Welke bands heb ik dit jaar leren kennen, zo wil het stokje weten. Ik ben niet aan muziek, dat kwam hier en hier al boven water, maar omdat ik niet in een luchtbel leef kom ik zo af en toe iets nieuws tegen. Er is muziek die ik sinds dit jaar kan meepommen waar ik vorig jaar nog nooit van gehoord heb, zo zijn daar Eva de Roovere en Damien Rice. Ik heb ook een CD van Kate Nash geleend van Lisa, maar die ken ik nog niet, want die heeft nog maar één keer opgestaan. Dat zijn er dus drie. Muziek die ik niet heb leren kennen dit jaar zijn de Fixkes, een groep met een hitje dat ik nog nooit heb gehoord, omdat ik tijdens de furore in het buitenland zat en verder niet naar de radio luister, tenzij voor het goeie doel. Dat maakt van de drie opnieuw een twee. Drie min één, ziet u?

Daarna gaat het stokje (helaas niet naadloos) over naar de dingen waar ik trots op ben. Ik ben trots op veel dingen geweest dit jaar, bijvoorbeeld toen ik een bachelordiploma behaalde met grote onderscheiding, in tegenstelling tot wat het lerarenkorps ooit beweerde. Ik wil daarmee niet beweren dat het aartsmoeilijk was, zeker niet als ik mij herinner dat ik in Polen met een Flair en een badhanddoek aan de oever van een rivier ging studeren, maar ik herinner mij van de eerste helft van 2005 wel enkel een bureau. Dus het was ook niet makkelijk. Ik ben trots op het feit dat ik helemaal alleen mijzelf van een natje en een droogje kon voorzien in Polen, dat ik daar helemaal zelf mijn wasje en mijn plasje deed en dat ik dat nu nog steeds mis. Dat bewijst voor mij dat ik in 2007 meer mens was dan in 2006. En ik ben ook trots op het feit dat ik al heel lang dezelfde vrienden heb en dat dat nog altijd mijn vrienden blijven. Tot slot, om aan vier te komen, ben ik trots op het feit dat ik, in tegenstelling tot de gemiddelde Belg, dit jaar meer geld aan goede doelen gaf dan aan kadoosjes. Dat maakt van mij een beter mens dan alle andere Belgen, het feit dat ik dat besef doet dat dan weer helemaal teniet.

Dan gaat het ook nog over flaters dit jaar, en hier hou ik het kort. Ik heb dit jaar lompe, tactloze dingen gedaan, ik heb daar veel over nagedacht en van sommige dingen heb ik spijt, jazeker, maar om daar nu over te schrijven op een site die gelezen wordt door mensen die dat niet hoeven te weten, da's dan weer een brug te ver. Mijn voorlopig nog zeer fictieve kleinkinderen zullen de mosterd elders moeten gaan halen.

En dan tot slot, wat ik me voor de rest van mijn leven zal herinneren van 2007 is dat ik voor het eerste volledige jaar opnieuw kind van gescheiden ouders was. Het bleek een verbetering te zijn op alle vlakken, maar alle begin is moeilijk. Misschien past het in dat verband dat ik me dit jaar ook ineens besefte, zo in juni ongeveer, dat ik geen kindje meer ben. Ik mis het kind in mij nu al, maar de volwassen mens die ik aan het worden ben intrigeert me net zo goed. Ik heb nog wel meer meegemaakt, maar daar hoeft niet altijd verteld over te worden, zolang ík het niet vergeet is het goed zo.

Dan volgt het deel waarin ik het stokje doorgeef aan andere mensen, drie, maar ik weet niet welke blogs a) hier lezen wat ik schrijf en b) op een stokje zitten te wachten, dus leg ik het bij het vorige, daar in het midden. Ook het vorige stokje mag meegenomen worden, al raad ik aan het eerst eens af te stoffen.