Ik was eerst van plan om mijn geld, dit geld en ook dit geld af te geven, er een plaatje mee te kopen en heel even in dé schijnwerpers van Vlaanderen te staan. Maar mijn tenen waren bevroren voor ik er erg in had, ik vond het plots erg weinig geld om aandacht voor te krijgen en ik dacht aan de voetnoten die thuis, nog steeds, op mij zaten te wachten. Dus nam ik een beenhard besluit: weg aandacht, gedaan mijn minute of fame, en hop, het geld zo in de bus.

Siska heeft eens goed naar mij gelachen en de wereld wordt er niet slechter van. Bovendien was mijn envelop de eerste in een verse, lege emmer. Ziedaar mijn goede daad van 2007, voor de rest van het jaar word ik weer gewoon de mens die ik al eerder was.

En zalig kerst, zegt mijn broer altijd, en dat vond ik vorig jaar zoveel gezelliger klinken dan zalig kerstféést. Dus nu zeg ik het, want mijn broer zit in Vietnam en iemand moet het doen. Zalig kerst ook aan de Noedels dus, maar dat zeg ik straks wel via een dure intercontinentale verbinding.