Ik schrijf 23 december 2007 nog even neer. Ik schreef een draftje. Helemaal vergeten omdat ik in december genoeg om handen had. U bent die dag al helemaal vergeten omdat de dagen die erna kwamen belangrijker waren. Terecht, waarschijnlijk. Ik heb 'm ook alleen onthouden omdat mijn server dat in mijn plaats deed.

In het stikdonker aan de Colruyt, ht bedevaartsoort voor kalkoenshoppers en zwijnen op zoek naar truffels, stond een man met donker vel een lied te zingen. Het soort lied dat ze in Mekka nodig hebben, eerder dan in een provinciestad vol kerstverlichting. 't Is, laat ik zeggen, mijn stijl niet, maar wat stond het bijzonder, met een wagentje met wc-papier en volle melk zo'n lied, duizend-en-een-nacht als het vijf graden vriest. Toen ik thuiskwam was het water van de poezen al bevroren.

Het moet ook vreselijk zijn boodschappen te doen in een koud land te vieren waar de nacht begint om halfzes en niet in Mekka waar de zon schijnt en waar er altijd nog een plaats is een beetje verderop. Toen ik vertrok - mijn dynamo zong zijn eigen winters lied - kwam zijn bestelwagen aangereden.

Heel vreemd, om dat bijna een half jaar later terug te vinden en enkel daarom nog te weten dat die man daar stond te wachten op zijn witte camionette, zingend naast zijn volle melk. Hij had een fez op.