Ik ben vrijgezel en op zich vind ik dat niet echt erg. In die zin dat er veel dingen zijn die ik erger vind, omdat ze onomkeerbaarder zijn of omdat ze meer mensen raken. En omdat ik nu al zo weinig tijd heb. Maar eigenlijk vind ik het zielig voor mezelf, of zielig van mezelf, want ik ben niet zo aan zelfmedelijden. Ik ben bijna eenentwintig en ik heb partner noch rijbewijs noch echt, deftig diploma of werk. Aan de laatste twee wordt dit academiejaar gewerkt, maar toch. Enkel mijn bachelordiploma onderscheidt me van zeventienjarige trezebezen, denk ik soms. En dat ik geen trezebees ben, maar ik wil niet voorbijgaan aan de essentie van de zaak.

Ik ben heel actief. Soms, dan denk ik, ik zal wel ADHD hebben, maar ik ben geboren voor Vitaya bestond, en dus toen ik een actief kind was had ik gewoon veel energie en dacht niemand daar verder over na. Maar sinds ik eigenlijk geen kind meer ben zou ik minder energie moeten hebben. En ik heb er zo mogelijk nog meer. Ik kan niet in een auto zitten zonder tamtam te spelen op mijn dijbenen, en ik verveel mij eigenlijk quasi permanent; ik heb een gigantische aanleg voor Weltschmerz en Mal du Présent. Ik ben steeds op zoek naar meer actie. Niet dat ik daar in sé mee zit, want door die drive doe ik zotte dingen, zoals Pools gaan studeren, naar Krakau gaan, roze petten meenemen op chirokamp en daarmee naar de Colruyt gaan. Mezelf een accent aanmeten overal waar ik kom. Cocktails maken. 's Avonds nog in zee gaan bij temperaturen van koud. In het holst van de nacht mijn kamer opruimen omdat ik niet kan slapen. Ik word soms zelf moe van de snelheid van mijn spreken.

Ik heb zelden iemand ontmoet die dat ook allemaal heeft. Zelden iemand die niet eens fronst als ik er ben. Ik hoop maar dat zo'n mannen bestaan, want ik leef in verwachting van een fantastische man van mijn leven. En ik weet niet wat ik denk van gevoelens op het internet, maar misschien heb ik hier iets aan, een mens weet dat niet. Of iemand anders, 't is hoeft niet altijd plasma te zijn dat ik doneer.