Zichtbaar smeltende ijskappen en dan maken ze daar bij het journaal een beetje heugelijk nieuws van, omdat daar dan ook bootjes kunnen varen van Canada naar Rusland en terug. Ik word ongeloofelijk bang van zulk nieuws, het soort angst dat mij 's nachts als ik wakkerlig echt naar de keel grijpt. Misschien wil ik op een dag wel kinderen, en ik wil niet overdreven iddylisch doen over de stekelbaarsjes die ik in de beek in mijn buurt heb gevangen in mijn jeugd, want ik woon in een verkavelingswijk van formaat zonder beek in de buurt, maar ik zou toch graag hebben dat mijn kinderen weten dat ijs een natuurproduct is en niet altijd uit de vriezer komt.

Ik walg van Vlaamse steenwegen waar gigantische winkels dag en nacht verlicht zijn, omdat de bescherming van onverkochte kasten in dozen inderdaad belangrijker is dan milieubehoud. Volgens mij gaat het daar serieus verkeerd, energie gebruiken wordt gezien als iets ongeloofelijks evident. Ter preventie van allerlei triviale zaken, zonder de gevolgen te overzien.

Vanaf nu beschouw ik electriciteit als een luxeproduct, spoel ik mijn gezicht af met koud water en zet ik de douche af zonder daar eerst een beetje met mezelf over na te denken. Ik ga het water in mijn bouillot recupereren en niet meer elke middag toast eten. Ik fiets al altijd (met dat ik nog geen rijbewijs heb), dus daar ben ik goed bezig. En ik ga meteen een ecologisch ongeloofelijk verantwoorde appel eten.